Najlepsza kreacja w filmach polskich

Zakażenie kropelkowe

W WALCE z chorobami zakaźnymi medycyna praktyczna idzie ręka w rękę z badaniem laboratoryjnym. Jest to zupełnie naturalne, ponieważ w pracowni poznajemy dokładnie przyczyny wywołujące choroby zakaźne, zarazki, ich sposób życia i warunki rozmnażania się. Poznajemy sposoby przenoszenia się zarazków z chorego organizmu na zdrowy

     Dzięki takim badaniom wiemy dziś dobrze, że zakażenie może nastąpić przy kaszlu, kichaniu i mówieniu, ponieważ chory w tych momentach rozpryskuje kropelki śliny lub śluzu, mogące zawierać bakterie chorobotwórcze. Niektóre kropelki są bardzo małe (o średnicy równej 0,03 mm), inne znacznie większe, gdyż zawierają powietrze. Im kropla jest większa, tym mniej jest niebezpieczna dla otoczenia, ponieważ, jako cięższa prędzej opada na ziemię. Najdrobniejsze kropelki bardzo długo unoszą się w powietrzu i potem osiadają na skórze ludzi zdrowych, a z powietrza mogą być przez zdrowych łatwo wdychane.

     Zakażenie kropelkowe zachodzi przy grypie, błonicy, szkarlatynie i odrze, prócz tego zdarza się często przy gruźlicy. 

Źródło: Droga do zdrowia, 8/1939

Nasz konkurs na obsadę filmu...

Konkurs nasz na główne i epizodyczne role w filmie "Wiatr od morza" Żeromskiego dobiegł końca. Z powodzi fotografji i zgłoszeń wybierzemy kandydatów i kandydatki, odpowiadające wymaganiom, a w następnym numerze "Kina" podamy termin, dzień i godzinę definitywnego posiedzenia Jury, na który zaprosimy wybrańców do przedstawienia się osobistego. Mamy nadzieję, że "oryginały" opowiedzą swoim podobiznom i że pozostałe role dadzą się wspaniale obsadzić. W "Wietrze od morza", gdzie każdy epizod ma swoje znaczenie prawie że symboliczne, (jak zawsze u Żeromskiego), gdzie każda postać musi wyrazić pewną ideę autora, nawet drugorzędne role są pełne znaczenia, dlatego tak trudny jest dobór zespołu. Na razie plan przedstawia się następująco: reżyser K. Czyński, operator Jan Theyer, scenarjusz Wacław Sieroszewski i Anatol Stern, kierownictwo literackie: M. J. Wielkopolska. Muzyka: Maklakiewicz. Role główne już obsadzone: Marja Malicka, Adam Brodzisz, Junosza Stępowski, Bodo i Skoneczny. W jury zasiadają, oprócz przedstawicieli naszej redakcji: Wacław Sieroszewski, K. Czyński, M. J. Wielkopolska, prof. Pruszkowski, Anatol Stern, Maklakiewicz, Jan Theyer. 

Źródło: Kino, 18/1930

KULT MORDERCY

Dnia 9 lutego 1929 r. został rozstrzelany w Meksyku, zabójca prezydenta Oregona*, niejaki Jose Leon Toral. Skazaniec twierdził, że mordu tego dokonał z pobudek ideowych, gdyż uważał generała Oregona za wielkiego szkodnika. Toral na miejscu egzekucji zachowywał się po bohatersku i ani muskuł nie drgnął mu na twarzy, gdy rozległa się komenda: ognia! Jednemu z reporterów udało się moment egzekucji Torala sfotografować, zdjęcie to jednak dopiero teraz zdołało się dostać do prasy. Przedstawia ono Torala, leżącego w kałuży krwi, obok worków z piaskiem. Dziś w całym Meksyku budzi się kult Torala, którego wielu współobywateli uważa za bohatera narodowego. 

Źródło: Światowid, 4/1933


 *Álvaro Obregón Salido -

Złoto, które spadło z nieba

Pewna biedna wieśniaczka z okolic Oisemont w departamencie Sommy we Francji znalazła na swojem polu rozbitą skrzynkę drewnianą a w głębi ziemi sztaby złota wartości 6.000 funtów szterlingów. Jak wykazało śledztwo skrzynka ta wypadła z aeroplanu w czasie przelotu aparatu z Paryża do Londynu. Tytułem znaleźnego uczciwa wieśniaczka otrzymała 110.000 franków (na zdjęciu) czyli sumę, która pozwoli jej żyć odtąd w dobrobycie.


Źródło: Światowid, 7/1935

Dlaczego Dymsza?

 

  ”Nazywano go Dodkiem. Ale skąd wzięło się nazwisko Dymsza? Naprawdę nazywa się Adolf Bagiński. Jeszcze w bardzo młodym wieku, gdy zaangażowany został do Mirażu, sekretarz kabaretu zaproponował mu obranie pseudonimu.

- Zaczęliśmy szukać w Kalendarzu „Kuriera Porannego”. Nic jakoś nie pasowało do mojej osoby. Aż wreszcie natrafiłem na jednej stronie na nazwisko posła do carskiej Dumy, Leopolda Dymszy. To nazwisko mi się spodobało i zostałem Dymszą. Dziś mało kto wie, że to nie jest moje prawdziwe!"

Film - magazyn ilustrowany, nr 34(82)/1974

"Przy angażowaniu sekretarz Markiewicz powiada, że mój rocznik zaczynają brać na siłę, na ochotnika, więc lepiej będzie mieć pseudonim. Na biurku leżał kalendarz, rocznik „Kuriera Porannego”. Zaczął proponować. Może Cyprian Norwid? Dyrektor, że nie pasuje do mnie (sam nie wiedziałem, dlaczego). To może Scipio del Campo? Na nic. Jak krzykną brawo, to jak mają wołać – Scipio czy Campo? Wreszcie na jedenastej stronie było nazwisko posła do dumy carskiej – Leopolda Dymszy, które ja zaproponowałem. Przeszło jednogłośnie. I już jako Dymsza zostałem przyjęty."

R. Dziewoński: Dodek Dymsza

 "A co mówi o sobie on sam?

- Po pierwsze: skąd Dymsza? Z powodu pewnych zatargów z carskimi żandarmami, w roku 1913 bodajże – ale do dat nie mam specjalnej pamięci. Szukali Bagińskiego, trzeba było przybrać sobie inne nazwisko. Dyrektor warszawskiego „Mirażu”, gdzie wówczas występowałem zaproponował mi kilka wspaniale brzmiących z włoska lub francuska pseudonimów, a ja przeglądając stary kalendarz, wyszukałem po prostu nazwisko ówczesnego posła do Dumy, Leopolda Dymszy. Przybrałem nazwisko poselskie, przez jakiś czas występowałem nawet jako Leopold, dopiero potem wróciłem do Adolfa." 

Magazyn filmowy,  nr 6/197

"W 1917, gdy byłem w wojsku, dowiedziałem się, że w teatrze „Miraż” potrzebują inspicjenta, suflera i statystę w jednej osobie. Przyjęli mnie o odtąd grywałem. Mówiłem dwa albo cztery słowa, aż wreszcie Hanusz grający dość dużą rolę zachorował i ja miałem go zastępować. Gdy odtańczyłem poleczkę, ktoś krzyknął – brawo Dymsza – ukłoniłem się na wszelki wypadek. Ale dlaczego Dymsza? Otóż dyrektor teatru musiał umieścić mnie na afiszu, a mając stary kalendarz „Kuriera Porannego” stamtąd wybierał dla mnie pseudonim. Wybierał aż wybrał; Leopold Dymsza poseł do Dumy. To jeszcze nic, mogłem przecież zostać Scipionem del Campo!"

 Film, nr 36/1984

__________________________________

Jakże miło zalogować się na blogu po tak długiej nieobecności. :)

Dyplomatyczna żona/ Abenteuer in Warschau

     "Dyplomatyczna żona" to film, który powstał w dwóch wersjach językowych - niemieckiej i polskiej. Wersja niemiecka jest do obejrzenia na youtubie. Polska prawdopodobnie się nie zachowała. Choć osobiście wolę myśleć, że jednak leży gdzieś odłogiem i ktoś ją za parę lat odkopie, a potem ochoczo poniesie do Filmoteki Narodowej.

O czym jest film zapewne większość z Was wie... Uważam zatem, że nie ma potrzeby, żebym pisała raz jeszcze to, co równie dobrze można przeczytać na wikipedii. Rzucę więc jedynie kilkoma fragmentami z reportażu, który pojawił się na łamach KINA.

"Tego dnia atelier wyglądało zupełnie inaczej. Największe dwie hale dźwiękowe w Polsce są zajęte przez zespół ludzi, nakręcających film na miarę zagraniczną. Z Warszawy zrobili ci przybysze jakieś zamorskie Hollywood, albo co najmniej… Joinville czy Neubabelsberg. Wśród filmowców polskich krążyły arcyciekawe pogłoski o cudach techniki i tajemnicach atelier przy ul. Szopena, gdzie ekipa zagranicznych filmowców realizuje film aż w dwu wersjach od razu, t.j. polskiej i niemieckiej. Jedno tylko było pewne i wiadome, iż hale nr. 1 i 2 – są dla wszystkich zamknięte na cztery spusty."

"Czerwone, zielone, niebieskie światełka, mrugające w nieskończoność kaskadą kolorowych lampek. Sygnały dźwiękowe, mdłe, przeciągłe ryki klaksonów z kamery mixera.
Drzwi, labirynt drzwi oznaczonych jakimiś cyframi i tajemniczymi światłami. Kilka bezradnych gestów cerberów – ponurych jak grabarze cmentarni, kilka wyjaśniających telefonów i oto wysłannik KINA staje przed otwierającymi się wrotami filmowego Sezamu.

Długie, ciemne korytarze prowadzą do garderób. Białe, lakierowane tabliczki z napisem polskim: „Palenie wzbronione” i niemieckim: „Rauchen verboten”.

Jesteśmy na hali zdjęć. Uderza dziwna, subtelna aura – owijająca nieprzeniknioną ciszą atelier nawet w czasie pauzy, niby bawełną.
 Gdzieś nad stropem, pod cienistymi wojłokami zawisł potężny kwadrat milionów świec okratowanych matowym szkłem. Lśni się biały napis: Kandem.
Te „kandemy” to osobny rozdział w pracy zagranicznych filmowców.
Są to ogromne lampy łukowe, dające specjalne światło, używane w polskim atelier po raz pierwszy od czasów istnienia naszej produkcji filmowej. Dzięki tym światłom operator i reżyser są w stanie uzyskać tysiące efektów."

"W jaskrawo oświetlonej dekoracji jakiegoś nierealnego salonu stoi grupa aktorów pochylona nad scenariuszem niby nad planem bitwy. To ci, którzy biorą udział w następnej scenie.
 Poznajemy Jadwigę Kenda – miłą poznaniankę, która gra główną rolę kobiecą w obu wersjach – oglądamy z bliska starych znajomych: Grossównę, Żelichowską, Znicza, Syma. Żabczyńskiego, Kondrata i reż. Krawicza.Lecz cóż to? Czyżby reporterskim oczom zaczęło się dwoić?
Widzę znajomych ucharakteryzowanych aktorów polskich i obok nich jakby ich żywe odbicia w lustrze. To znani aktorzy niemieccy, grający w wersji zagranicznej filmu.
Stoją obok siebie pani Björnsen (w polskiej wersji - Żelichowska), Baby Gray (Grossówna), Richard Romanowski (Znicz), Rudolf Karl (rola Kondrata) i reż. wersji obcej – Karl Bose.
A teraz gwóźdź reportażu: gdzieś w kącie obok żyrandola zwisającego zupełnie niziutko nad „planem” rozmawiają dwaj eleganccy panowie w nieskazitelnych frakach: to Jerzy Leszczyński – świetny nasz aktor teatralny, i Georg Alexander – grający tę samą rolę w wersji niemieckiej.

Obok fortepianu, na którym spoczywa gruba księga scenariusza, urwała się nagle rozmowa. Reż. Boese daje znak, aktorzy jak pionki na szachownicy wracają na swoje miejsca. Donośny gwizdek – rozpoczynają się zdjęcia."

"Boese daje znak. Cisza rozpyla się w atelier jak zapach.

Romanowski (pamiętamy go wszyscy z roli nauczyciela Szopena, w niemieckim filmie o Szopenie) otwiera jakieś drzwi i mówi do Kendy:

- Wie haben sie das gemacht, sie lassem ihren alter Direktor alleine,

- Ich wollte nicht – mówi Kenda.
W tym miejscu świetny komik znany ze „Skowronka” z Eggerth wiedeńczyk – Rudolf Karl – rozmarzył się (zgodnie ze scenariuszem) i rozpoczyna płakać. Chlipie tak żałośnie, że serce aż się kraje.

- Sie haben das am anwenigt passenden Ort gemacht – zwraca się do Karla z wyrzutami Rostowski.

Klaps. Zdjęcie zostaje przerwane. Bez powtórki. Boese mówi z uśmiechem:

- Polnische version!

Aktorzy niemieccy usuwają się. Na plan wchodzi Znicz, Kondrat. Kenda zaś pozostaje na miejscu, ponieważ gra w obu wersjach tę samą rolę. Obok operatora Krause znajduje się teraz reżyser polskiej wersji. Aktorzy polscy stają na tych samych miejscach:

- Jakże to pani zrobiła, pozostawiła pani swojego starego dyrektora samego. - mówi Znicz.

- Nie chciałam. - brzmi odpowiedź Kendy w najczystszej polszczyźnie.

I znów w tym miejscu płacz. Tym razem Kondrata.

- Zrobił pan to w najmniej odpowiednim miejscu. - brzmi identyczny wyrzut Znicza.

Klaps. Wersja polska gotowa. Rozpoczęto przygotowania do następnej sceny wersji niemieckiej. Na plan wchodzi znów Karl Boese."

_____________________

Chyba blogspot mnie nie lubi. Tam gdzie nie ma entera, tam się ostatecznie enter pojawia. Zdjęcia nie chcą się ładować.